Dzień za dniem...

Mija kolejny dzień stagnacji. Dzień, w którym kolejne czynności powtarzają się, następują po sobie, po czym, nim się spostrzegę, przychodzi wieczór. Cała sytuacja, która ma miejsce w naszym kraju od kilku dni, jest dla mnie niesamowicie trudna. Ukochana praca, pasje, hobby - to wszystko na chwilę zeszło na dalszy plan. Trudno mi uwierzyć, że jeszcze tydzień temu bawiłam się na koncercie Destroyers. Potem wszystko poszło lawinowo...

zdjęcie: źródło- pixabay.com

Dla mnie, osoby, która jest każdego dnia niesamowicie aktywna, ten czas wcale nie jest łaskawy. Bywają chwile, że miotam się po domu, bo od kilku dni moją jedyną rozrywką jest wyjście do pobliskiego sklepu spożywczego, albo na papierosa, którego spalam obok wejścia do klatki schodowej, w wiatrołapie, żeby niepotrzebnie nie ryzykować i za bardzo się nie oddalać. Chwilami mam wrażenie, że wariuję, potem wszystko wraca do normy, przychodzi kolejny dzień, stagnacja i poczucie bezsilności. Tak, boję się. Nawet nie tyle o siebie, co o bliskich i przyjaciół. I mam dziwne poczucie, że cały mój tak poukładany świat zabrało mi coś, na co nie mam wpływu. Powtarzam sobie: "oby nie było gorzej", ale strach ściska mi gardło. Nadal. Czasem na chwilę o nim zapominam, ale on wraca.

Mimo tego wszystkiego wiem, że tak po prostu trzeba. Na jakiś czas trzeba zawiesić na kołku swoje życie. Świat na moment się zatrzymał, zatrzymał nas wszystkich w tym codziennym pędzie. Lubię mój pęd. I wierzę, że szybko będę mogła wrócić na start maratonu. I Was także proszę: zostańcie w domu. To sytuacja, którą musimy przeczekać. I oby w zdrowiu. Wszystko jeszcze przed nami.

Odezwę się szerzej, jak już przeminie to, co złe.

Trzymajcie się zdrowo!